Evcimen kuşun bulutları
Evsiz bir bulutun son çağ savaşları
anneler ve kanlı sütleri şakaklarında
yaratmamış bir boşluk kadar Allah’ın
ve hiç varolmamış bir tüfeğin son süngüsü gözlerin
şimdi yağıyor üstüne yağmurlar
Evcimen kuş,
hangi yurdun kayıp yolunda kaldı ellerin
çıkmaz bir sokak, kayıp bir ilan kadar
kayıp ilanı
ve ellerinde yongalar yağmur tozları
görülmemiş bir bulutun şah damarı
kesik
seninle ancak ve,
veya
bir ancak kadar kuşsun kanatlarınla
yuvasız
dedi bana bırak uçsun
uçsun
bir başkaya kadar esnemiş saatlerin
bir başkaya kadar ikilenir
dedi bana rüyalarım, dedi bırak uçsun
bir bir uzadı saatler
kendilerinden kaçtılar
ve kendileri kaldılar
kalmak olmamalı bir seçenek
çünkü bana ihtiyaç
hangi evcimen kuşun yuvasız barkı yüreğim?
artık üzülmek bile fazla bana
çünkü değil artık, değil sana
evsiz bir bulutun en son damlası
ve kurak topraklar gibi sen
yetmiyor
ama hiç bitmiyor
evcimen bir kuş,
çoktan kırmış kafesini
