Şiir

Nebahat / 6

Mazot, yağ ve egzoz kokusu

İçinde geçmiş çocukluğum.

Ciğerlerimde oksijenden çok,

Karbonmonoksit dolu.

 

Sen güzelim;

Güzel sevgilim Nebahat’ım,

Sen bu paslı hayata verilmiş

Gelinciktin.

 

Tutamadım,

Kirlenme istedim Nebahat.

 

Tırcılar mahallesinde,

Amik’in ortasında

Yani sevgilim

Tam tepedeyken güneş.

 

Ve kasıp kavururken,

Jilet gibi asfaltı,

Biz tarlalar içinde

Buğdayların arasında koştuk.

 

Sen kırmızılar içinde bir gelincik,

Ben yağlı elleriyle

Ağzı, yüzü toz toprak içinde,

Yüreği göğsüne sığmaz bir çocuktum.

 

Hiç büyümedim.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu