Güzel bir tını yükselir kulağıma,
Belki de seslerin en güzeli, en işitilesi…
Düşler fısıldar adını, derin ve içten,
Titretir kalbimin her bir odacığını.
Beni göklere çıkaran,
Sonra birden yerin dibine iten o ses.
Sanki erişilmesi imkânsız bir yere çağırıyor,
Sesini yakalamaya çalışırcasına
Koşuyorum bilinmez bir hızla.
Sanki duymasam, ölecekmişim gibi…
Koşuşturmaların arasında soluklandığım bir sahil,
Esintiler arasından bana uzanan bir tını.
Yalnızca senden duymak istediğim o rüzğar,
Gönlümü uçuran o sesin.
Bana bahşedilen küçük bir “sen”,
Ve içimde büyüyen kocaman bir “sen”.
Sadece sana bakmak,
Ve sadece seni hissetmek…
İçimde taşıdığım iki denklem:
Beni felaketlere sürükleyen,
Ve ömrüme bahar kılan.
