EdebiyatŞiir

Can

Gözlerim yalnız mehtap

Karası bir toprak, avuç içi kadar.

İrili ufaklı yol bu ufkun ucu.

Bir an ki şu,

Bekler yalnızlığımı başucumda.

Asılı yüzler, hep aynı burukluk.

Canım yoruldu, sevgim hep rağmenler.

Son defa dön ki son olsun kasveti ruhumun.

Arşınlandı tekrar gürleyen yokluk

Bir yol var, gözlerin uçsuz bucaksız.

Taşıyor hasreti çığlıklarımın

Ayakucumda bir tüy,

Götürdü anılarla çıkmaza.

Kapandı gözkapakları yanlışlığa

Uçtu bak için için kanarken,

Tüy misali artık uzaklık.


İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu