EdebiyatŞiir

Bak

Bak, bir daha bak görüyor musun

Karşındakini?

Sana benzeyen biri var,

Evet sana.

Senin benliğine bürünmüş biri.

Yüzünün rengi solmuş biraz,

Gözlerini çevreleyen morlukları da artmış,

Dudakları bir ton daha kararmış.

Kenarları da çizilmiş sanki

Kalemle değil âlemle.

Yüzünden kopuyor insanların sureti,

Tek tek akıp gidiyor.

Tutamıyor,

Tıpkı zaman gibi.

Kapılmıyor hemen yeise,

Uzanmaya çalışıyor yine de gökyüzüne.

Belli ki olmayacak deyip bırakıyor.

Bitiyor şimdi ümidi.

Ne olacak diye düşünüyor.

Kıpırdayamıyor.

Öylece düşünüyor.

Ağır geliyor artık bedenine başı,

Dönüşüyor sonra toprak rengine naaşı…

İlgili Makaleler

8 Yorum

  1. Ölümün sessizliği ve asilliğini hissettim okurken cok guzel kaleminize sağlık 🙋‍♀️

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu