Eski bir nakışın gölgesinde saklı yüzün,
Parmaklarında ışıldar kadim bir hüzün.
Kış örtünmüş omuzlarına sessizce,
Sırrın dökülür kalbe, kelimeler bitince.
İnce bir sızıdır iğne ardı giden,
Bir masal anlatır dökülen her desen.
Kar altından güle selam verirken,
Bahar uyanır, kış boyun eğince.
Gözlerinde donmuş bir eski zaman,
Ne bir ses verirsin, ne de bir aman.
Dağılır ruhundaki o koyu duman, Gönül, kapına kilit vurunca.
