Şiir

Evim

Yüzü gökyüzü, kokusu yağmur sonrası.
Açar taze kır kokulu bahar
Serinler sularım, akar yaşım, bakışlarım.
Taşar sana doğru aklım.
Adım adım soluğu keser bir fırtına.

Tek bildiğim sensizliğin sabahı meçhul.
Huzura içilen her kadeh senin beraberliğinde
Masaya vurulan bardaklar hep yarımı bulmam adına.
Yüreğime serpilen sular senin parmak uçlarından damlar.
Kalpte açtıran bir papatya misal.

Zamanın bittiği bir deva yakının.
Kılavuzumun derinliklerinde kaybolduğum bir gece
Ve o gecenin sana uzanışlığı, hiçbir şeyi böylesine aramadım.
İçimi ferahlatan manzaralar kadar yüce sadeliği.

Sadece senin kıyılarında yüzmek,
Senin denizlerinde açılmak bir meçhule.
Zamansız bir gece,
Vakit henüz varken omuzunda günü doğurmak.
Tenin, rüzgârın değdiği tek sığınak.
Alevinin sıcaklığı bile içine çekilesi.
Seninle yaşlanmak ölesiye.

Zamanın bile kıskandığı bir döngü,
Sende başlayıp hep sende bitecek olmam.

Sende durmak ve sende dizginlenmek…
Ellerin bana bi’ öğüt, sıcağıyla yönümü bulduğum.
Sende kaybolmak ve sende bulmak…
Gözlerin pusulasız bi’ yol.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu