EdebiyatŞiir

Kül

Her şehirde

Bir ev tutuşur

Ne ateş vardır ne duman

Gece gündüz,yanar yanar

Görmez olur gözler

Diller susar

Ya da uzanır eller

Uzanan eller de yanar

Bir gün

Tutuştu bir ev

Koca şehir göremedi

Kül oldu

Uçuştu külleri

Bir teyze balkonundan bakınırken

Puslu gözleriyle,hüzünle

Uçuşan külleri gördü

Ve geçmişe döndü

Yetmiş sene öncesine

Annesiydi o kül

Gözyaşları ile bir yangın söndürebilen

Babasıydı o kül

Şiddetiyle yangınlar çıkarıp

Bağırışlarıyla besleyen

Yaralarına daldı teyze

Derisinin içine işlemiş

Her bakışında daha da derine inmiş

Gözyaşlarına daldı teyze

Senelerdir akmaktan

Kalmamış artık yaş,bitmiş

Günümüzde

Hiçbir şey değişmemiş

Hala tutuşurmuş evler

Dumansız,alevsiz

Görmezmiş gözler,görse de yardım edemezmiş

Eden olsa da o yangını dindiremezmiş

Ağlamış teyze

Hem geçmişe hem günümüze

Değişmeyen hayatlara

Bitmeyen şiddete

Gözlerimiz önünde uçuşan kafamızı çevirip

Görmezden geldiğimiz o küllere

Bir yerden sonra uçup giden yok olan o küllere

Şehrin birinde

Bir kül yok olur

O külün çıktığı ev yanar yanar

Evde yaşayanlar kor olur

Yaşananları görüp susanlar kör

O teyze

Yaşadıklarına, yaş almışlığıyla

Canından çok sevdiği annesine

Annesini katleden babasına

Canını toprağa vermenin acısıyla

Yanarken içindeki yangını hala

Düştü o külün peşine

Hüzünlü gözleriyle

Kamburu belinde

Gözünde hiç korku

Elinde bastonu

Korkusuz teyze

Söndürdü o yangını

İçinde daha nice

Yangınlar söndürebilecek güçle

Übeyda Nur Karadağ

Yazar/ Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi 3.sınıf öğrencisi

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu