EdebiyatŞiir

Bitmeyen Sessizlik

İçimde taşıdığım duygular

İter beni zamanın hırçınlığına

Sana kavuşmak için bile olsa

Uzanırım ben

Gecenin karanlığına.

Kalbime doğdun bir kere

Unutturdun acılarımı

Övgüne de mazhar olmak var ya

Yad ettirir bana

Eski günleri, eşsiz hatıraları.

Işığı sensin bu dünyanın

Kalbi sensin bu amansız seslenişin,

Rüyası sensin bu minnettar duruşun

Aşkı sensin bütün bu zamanın.

Hafızamda yankı buluyorsun

Borçluyum çünkü sana

Yaşadığımız her an,

Her güzel gün için.

İstersen,

Açayım bu kalbi

Haykırayım acılarımı

Hissederim her zaman yüreğimde

Issız şarkılarımı,

Sessiz hıçkırıklarımı.

Doğmuştu derinden içimde

Gönlümde kalan akislerim

Sabrı kalmamıştı artık

Mesafelerin, bekleyişlerin.

Mavi bir göğün

Yıldızları gibiydik o zaman

Yaşardık her hatırayı

Kalbimizin derinliğinde.

Sonu görünmez

Bilinmeyen eşiğinde

Çok şükür der gibi

Karanlıkların gölgesinde.

Başımda dönüyor gibisin

Anlamıyorum

Neyin gerçek,

Neyin belirsiz olduğunu

Ama kaybetmedim özlemimi

Arada bir karıştırıyorum ortalığı

Ancak böyle bastırıyorum

Acılarımı, artçı sarsıntılarımı.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu