EdebiyatŞiir

Hüznün Teslimiyeti

Görme ümidim varsa seni

Katlanırım yokluğuna bekleyişin

Ama yoksa hiç o ihtimal

Dar gelir kalbime mahzun özlemim.

Kaderdir tayin eden yolumuzu

Aldırmaksızın geleceğe ilerleyen

Varsa yoksa geçmişimiz, kederimiz

Değil midir?

Bizi bu kadar buhranlı yola sürükleyen.

Aldığım nefes özlemimdir

Taşıdığım iradem sabrımdır

Nefesimin kesileceği an

Kalbimde duyduğum acı

Geçmişimdir, yorgun bekleyişimdir.

Bir yudumluk özleminde boğulacak gibiyim

Kavruluyorum yüreğimin

Saf ve temiz hayallerinde

Ama yanımda olmayınca sen

Sensiz hayallere direnemeyecek gibiyim.

Nice lisan bilsem dahi

Üşüyeceğim titreyen alevlerin gölgesinde

Hissiyatı tercüme edemeyeceğim belki de

Ne kadar acı geçmişimle yüzleşsem bile.

Sana duyduğum sevgi

Sürükler beni buhranlara

Sesinle güne başlamak da olsa

İsterim kaybolmak gecenin karanlığına.

Karadeniz gibiyim

Bazen gözü kara ve coşkun

Bazen de

İçi yıpranmış ve suskun.

Kaybolmuş gibiyim

Hissediyorum yüreğimde ıssız bir maneviyat

Hak etti mi bütün bunları?

Çaresizliğimin eşiğinde

Bağlarını koparmış bir fikriyat.

Bilmiyorum

Tek isteğim

Huzurla yaşanan bir gelecek

Belki onsuz, belki birlikte

Bu bile çoksa bana

Yaşayayım tüm karanlıkları yorgun bedenimde.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu