EdebiyatŞiir

Tılsımlı Karanlık

Ah yüreğim

Gittin mi sen uzaklara?

İnanmak çok güç

Çünkü

Yine sığınacağım karanlıkların ardına.

Neden bıraktın beni bir başıma?

Neden ittin beni karanlıklara?

Sessiz hıçkırıklarımda boğulurdum ben

Tutsak olduğum karanlıkların ruhaniyetinde

İrademi sarsan fırtınaların eşiğinde.

Hatırlıyor musun Sevdam?

Demiştin bana

Aşka engel mi mesafeler?

Bakışmıştık o zaman uzun bir süre

Başımız öne eğilmişti

Koyu bir sessizlik sarmıştı etrafımızı

Belki de hissetmiştik

Dolu dolu olan gözlerimizin içinde

Katmerleşecek acıyı , yürek burkan sancıları.

Sen hep mutlu ol ama

Başın önünde olmasın her defasında

Ben zaten çıkamam aydınlığa

Çünkü

Kaybetmiştim seni , güneşimi

Zamanın başıboşluğunda,

Karanlıkların ıssızlığında.

Sevdam!

Yüreğim dayanmaz bu ayrılığa

Unutmaya çalıştım seni

Ama

Yüzleştim her seferinde

Hatıralarımızla,

Yüreğimizin derinliklerinden gelen

Eşsiz tebessümümüzle.

Hiç unutmadım ki hatırlayayım

Gözümün önündedir bir bir

Yaşadığımız duygular

Kelimelere sığamayacak esrarlı bakışlar

Ellerinden tutup

Gözlerine bakmak istediğim her defasında

Yanan yüreğim

Olurdu bedenimde haykırışlar.

Sevdam!

Hani demiştik ya

Günün birinde buluşacağız diye

Umudumu sakladım yüreğimde

Bekledim

Belki de

Bekleyebilirim sonsuza kadar

Umarım karşılaşırız bir gün

Yıllar geçse de her şeyin üzerinden

Belki yine dipdiri oluruz

Geçmişin tebessümünde

Belki yine

Kaybolmak isteriz gecenin karanlığına

Hüznün seslenişiyle , aydınlığın sevinciyle.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu