Şiir

Şimdi Tam Vaktidir Yaşamanın

Bir kanca,

Asılı duruyor tavanda.

Öylece yukarıdan

Bakıyor bana.

 

Sönmüş bir kibrit çöpü gibi,

Bürünmüş kara sevdaya.

Bürünmüş,

Kavuşma arzusuna.

 

Orada usulca bakıyor bana,

Kaçırıyorum gözlerimi,

Boyası dökülmüş

Çatlak tavandan.

 

Uzanıyor şöyle bir metre

Tavandan boynuma,

Girmiş koynuma çoktan

Bir ince halat.

 

“Dur” diyorum,

Daha tükürmedim

Kahpenin suratına.

Zamanı değil kavuşmanın.

 

Çek kollarını üstümden amansız yağmur,

Şimdi yaşamanın tam vaktidir.

Bunca çağrına kulak veremem,

İnadına yaşamalıyım.

 

Dur!

Daha tüküremedim kahpenin suratına.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu