Kırlangıç Çığlığı, Ahmet Ümit tarafından yazılan ve 2018 yılında yayımlanan polisiye romanıdır. Kitapta dikkatimi cezbeden ilk şey, birçok Ahmet Ümit kitabı okumama rağmen en çok bunu sevmem oldu. Beyoğlu’nun En Güzel Abisi‘nden sonra iyi geldi.
Kırlangıç Çığlığı‘nın güzel, yumuşak bir başlangıcı var. Hem bir seri katil hikâyesi hem de bir Başkomiser Nevzat hikâyesi… İkisi birden olunca da çok güzel olmuş. Türkiye’de bir seri katil romanını okumak bir ayrıcalık gibi hissettiriyor. Bunu söylememin nedeni, polisiye hikâyelerin kolay olmasına rağmen işin içine Türkiye’de pek rastlamadığımız bir seri katil olayı girince kitabın daha da zorlaşması.
İşi biraz daha ileriye götürürsek bir roman yazmanın, hatta polisiye ve seri katil romanı yazmanın ne kadar zor olabileceğini hissettim. Herkesin harcı değil gibi… Bir an düşündüğünüzde ne kadar basit bir anlatıma sahip diye aklınızdan geçiriyorsunuz. Kitabın içinden boğulmadan kolaylıkla çıkıyorsunuz. Bunu ben de yazarım düşüncesi kafanızı kurcalar gibi oluyor… Ancak basit anlatım diline sahip olması o romanı basit yapmaz. Öncelikle bunun farkına varmamız gerekiyor. Ahmet Ümit de bize zor olanı basit bir şekilde vermiş. Sonuçta 400 küsür sayfalık bir kitabı birkaç bölüme ayırsanız dahi geriye dönüp herhangi bir bilgiyi teyit etmeniz gerekir. Ve bunu defalarca, belki onlarca belki de yüzlerce kez tekrarlamanız gerekir.
Kırlangıç Çığlığı da dahil, Ahmet Ümit’in tüm kitaplarında bir matematik olduğunu düşünüyorum. Özellikle bu kitapta farkına vardığım bir formülasyonu var. Başlangıcı, ortası ve sonucu ne olursa olsun belli bir noktada ilerliyor. Hikâyeler değişse de gidişat aynı kalıyor. Bunun böyle kalması kendini tekrar ettiği anlamına gelmediği gibi, aksine bunu bu şekilde yapması romanlarının da belli bir seviyede olduğunu gösteriyor. Hatta bana kalırsa Ahmet Ümit Türk yazarlar arasında bunu koruyan tek yazar.
