saat beş oldu ve artık huzursuz ayak sesleri karanlığın,
bir hatıran gibi serildi çocukluğun üstüne,
uyku bir yola düşmüş ve binbir farklı adımla
ismini bulamıyordu
saat beş oldu ve hâlâ odalarda insan var
gün uyudu, köpek uyudu, düzensiz bir düzen süzüldü gözyaşlarımdan
bunu sen göremedin
sil kendini yeni baştan ve günsüz bir şafağın doğduğu bir tepe olsun gözlerin
sanki rüzgâr senden çıkmış da bir sabahı silmişler gökyüzünden
sen kendi kuyunda sayarken yıldızları bir bir şımarıklığından
bir anlamsız tesadüf olmuş adı, sen ve benim
beş oldu ve beş yerinden bölündü ömrüm
sen ki kuşluk vaktiydin içlerinde
belki uyudun, belki yürüdün, belki öldün
ve bir ölüm kadar kaldı zamansızlığın
bir ölüm kadar çakılmış bir çivi
bir diğerinin üstüne
