EdebiyatŞiir

Nisyan Eyleme Beni

Hayat takmış kelepçesini

Zamanın kollarına, 

Bağlamış gözlerimi

Yollarımın sanını sezmeden. 

Anılarımın adını bilmeden, 

Okumuş bir liste başında

“Hüzün” dendi mi, 

Kaldırmış yüreğimi parmak uçlarım.

Gözyaşları şayet eşlik ediyorsa 

Küçük bir su damlası gözlerine

Bil ki, dokunuyor sözlerime.

Sevgim her daim

Bekleyişin kucağına oturmuş

Ağlıyor bir bebek gibi. 

Unutma beni, 

Kim bilir belki de, belki de

Kader çizgimde rastladığım

-Bahar çiçeklerini andıran kaderimde-

En güzel rastlantısındır.

Kim bilir?

Bu şiire başlar gibi başladığım

Uzun cümleli hayatı 

Tek bir işaretle bitirecektim. 

Oysa şimdi bitmeyen 

Zincir halkalarına boğuldu sözcüklerim,

Günün en karanlığında.

(Nisyan: unutuş)

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu