EdebiyatŞiir

KADERİN GÖLGESİ

İşte gidiyorum.

Bırakmak zorundayım buraları

Hıfz olunuyor yüreğime.

Onun her sevinci, heyecanı

Yaşamak istiyorum.

Her anı, her duyguyu

Ama yetmiyor aydınlık.

Tek yol var ilerleyecek

Sadece kaderimin çizgisi.

Zaman neden hızlı akıyor?

Umudun pençesinde

Niye tekerrür etmiyor geçmiş?

Sessizliğin masumiyetinde

Aradım her defasında yüreğimde,

Özlemi ve tebessümü.

Kaybolmaya mahkumdum ben

Aydınlığın çıkmaz sokağında.

 

Oldu uzun süre onu görmeyişim

Gözlerim belki de kör olmuş.

Farkında değilim

Fırtınalar yüreğimi sarıyor.

Hafızamı kaybetmişim de

Sanki savrulmuş benliğim.

Özlüyorum

Hissediyorum onu

Her anımda, düşümde

Zamanın özgün duruşunda

Sancılanıyor yüreğim, titriyor iradem

Düşüncelerimin menzilinde.

 

Zamanın kadim fikriyatı

Olmuştur vesile mukaddesatın kutsiyeti

Gözyaşlarımız.

Belki de irademizin enginliği

Hiç unutmaz ki insan

Yaşadığı tecrübeleri, güzel günleri.

Unutamıyorum,

Umuda koşarcasına gördüğüm

O anlamlı karşılaşmayı

Unutamıyorum,

Beni karanlıklara hapseden

Duyguların yalnız çığlıklarını

Unutamıyorum,

Kaderin sisli bir oyunu olan

Zamanın acımasızlığını.

 

Temennim görmektir onu

Duygularına misafir olmaktır.

Temennim,

Hislerini ortak bir çatıda paylaşmaktır.

Mesafelerin sınır tanımaz uzaklığında

Hayallerimize köprü olmaktır.

Belki de bir daha

Hiç görmeyeceğim onu

Belki de

Saklı kalacak

Yüreğimde hatıraları.

Olsun gözler görmese de olur

Yeter ki ışığımız olsun kader.

Hatırlansın acıyla burkulan

Hatıralar, aydınlık tecrübeler.

 

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu