EdebiyatŞiir

İngelosi

Bir çiçek,

Mevsimi değil ama

Yaşamak istiyor,

Yetiş.

Yapraklarının uçları beyaz da

Dipleri nasıl karanlık,

Herkes gibi.

Gereken sevgilerin elinde.

Kendimi bulamadım diye,

Bazen de ölmek istiyor, garip.

Ayıptır söylemesi kederden,

İnce hastalıktan muzdarip.

 

Zaten çiçek ömründe.

Güneş gidince,

Ölümde hep

Burnunun dibinde.

Dalı sağlam, boğazı ince

Korkar söylemez ama

Oda sever kendince.

 

Bir çiçek düşün,

Yapraklarını koparıyorsun elinde.

Ama o yine de meyus değil, şen!

Halbuki bu durumda

Yaşamak lüks, ölüm ehven-i şer.

Sevgisiz bir ömrün sonunda bile

Bütün keman çantaları.

Çiçek için

Kır bahçesi gibi.

Ve bütün piyano notaları ona

(İnsanlık yalnızca ölüm marşını icat edebildi ama)

Yaşam marşı gibi!

Marguerite.

 

Ah içindeki çiçek de onu

Yaşamak ile tehdit ediyor,

 

Yetiş.

İlgili Makaleler

2 Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu