EdebiyatŞiir

Cahit Zarifoğlu Anısına

Duymadı hiç kimse, bu gece de ağladığımı.

Anlatabilseydim keşke, herkes uyurken yüreğime bir şiirin battığını.

Annem bile bilmez, bir satır dahi olsa şiirin beni ağlattığını.

Söyleyemeseydim de bir sen anlasaydın bastırdığım duygunun esiri olduğumu.

Nasıl hayal etmeyeyim,

Aynı sıralarda oturup, Yalnız Ardıç’ın gölgesinde birlikte dergiler okuduğumuzu.

Boşver, seni yazarken edebiyat parçaladığımı sansın herkes,

Varsın sen bil sadece, seni yazdıkça edebiyatın beni parçaladığını.

Ellerim de kırılmıyor ki, bilmiyorsunuz.

Susturmaya çalıştıkça kelamı,

Kalemin daha çok yazdığını.

Bilmiyorlar, bu gece bir şairin bin şiir yaktığını.

Bilmiyorlar, bu gecede kalbimin Küplüce’de attığını.

Bende bilmiyorum zarif şair, konu sen olunca neden yazamadığımı.

Seni yazmak için dokununca kalem kağıda,

Aklı çıkardı cümlelerin, yokluğunu hatırlayan kalbim gibi.

Hiç duymadığım bir sesin hasreti yıprattı beni,

Hiç göremediğim gözlerin özlemi sebep oldu gözyaşlarıma.

Titredi parmaklarım, parmaklıklar arasında.

Yerin altında sen, üstünde yerin dibine giren ben gibi.

Duydukça adını, kendi evimde misafir gibi.

Kimse görmesin diye gizlediğim gözyaşı,

Gibi…

Büyük bir hüzünle yüreğimde sakladım seni.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu