EdebiyatŞiir

Yarım Kalan

Rüzgarda salınan yapraklar bozarken ıssız sokakların sessizliğini,

Yalnızlık titreyerek geceye soyundu.

Biliyordu gece şarkılara sevdalı.

Dostluklara, kahkahalara hasret…

Yine de bırakmadı gece.

Koynuna aldı yalnızlığı.

Bir o sustu, bir o.

Gök çağladı, ağladı yaldızlar.

Gece kaybolurken saatlerin akışında,

Yalnızlık ilk defa o an anladı çaresizliği.

Yarım kaldı gidişler.

Yalnızlık yarım kaldı.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu