EdebiyatŞiir

Kanatlarının Ruhu

Umudun doğduğu yerdir kollarındaki yüreğim,

Zamanın bağı derindir sana tutuluyorken cümlelerim.

Bilinmezliğin içinde zafere en yakın yenilgidir,

Beni hiç anımsamadığın fikri.

Uzağım gözlerinin ışığına,

Bana ilham veren ruhunun tuzağına.

Kokunla birlikte uzaklaşan bedeninin sonrasında,

Kaç güneş battı o günden bu yana?

Kapıda bekleyen güzel günlerin umudu,

Kalbim kalbinin üzerinde zaman durdu.

Umutlarım soldu, birkaç parçası sende

Umut, sadece sana parçalanan yüreğimde,

Her defasında buluyorum dağılan parçaları güzelliğinde,

Güzelliğin, ruhî ve bakidir bu sevgide,

Var etmedin elbet güzelliği lakin

Bilirsin, Yaradan’a şükür,

Vesile olana ise teşekkür edilir,

En içten teşekkürlerin sahibi sensin,

Uzakta değil, en derinde sesin,

Duyduğumda her defasında ayrı güzelsin,

İndikçe inmek üzereyim, oldukça derinsin.

Burnumu okşayan kokunun dağılışı,

Hafif ve sakince,

Sade birkaç parça içinde yavaş yavaş,

Bedenime dağılıyor sessizce.

Okşuyor ruhumu parmak uçların,

Bir bir yaklaşıyor ruhunun parçaları.

Artık gözlerimin önünde senin bir hayalin,

Hasret boğazımda direnmek üzereyken,

Yorgunluk çöküyor hasretine,

Çekemiyor besbelli gönlüm yoksuzluğunu,

Sesini duyduğum bir an uyanıyor,

Hissettiriyor bana tüm ruhunu,

Bir ses ile bir ruhu anlamaktır sanatım.

Sanat, Yaradan’ın yüreğinde işlediği,

Bedenine verdiği tüm güzelliğin.

Ve işte yazmaktır benim sanatım.

Yaradan’dan ötürü yaratılana bir teşekkürdür,

Derinlerimde parmak uçların.

Uçmak üzere içimde kanatların.

Benim için bende kalmış gibi,

Ayrılmasın üzerimden, ruhu kanatlarının.

İlgili Makaleler

2 Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu