EdebiyatŞiir

Emekli Albay

Bahar gelmişse eğer gönlümüze,

Balkon kucağını açmışsa çocuklarımıza.

Sonra beyazlar kaynayıp makine de durmuşsa,

Salataya yanlışlıkla soğan koymuşsa hoçik nine.

 

Kapıları gıcırdayacak kadar eskitmişsek bir evi.

Didişiyorsak bir prizi tamir ederken bile,

Bir tren geçiyor görüyor musun?

Varmak için menzile.

 

Aklımın zillerine basıp kaçıyorsa her gece hayalin.

Elinde sapan koca bir taşı atıyorsan kuş gönlüme.

Pencere pervazında beni beklerken çürüsün dirseklerin,

Emekli olup, torun sevelim.

 

Adama bak arabayı nereye park etmiş görüyor musun?

Dur şunun sileceklerini kaldıralım!

Seninle biz dünyadaki tüm çocukları doğurup,

O anneleri aldıralım!

 

Çünkü çocuklar aşkımız için

Atom bombalarımızı ironik cennetlere sürecekler,

Bir tren geçiyor görüyor musun?

Bazılarımız bindiler ona, kalanlar da binecekler

Trene saldıralım!

 

Ben yetim, sen öksüz

Anlaşalım.

Sen bana baba ol bir ömür,

Bende olduğu kadar

Sana anne.

Elele tutuşup her düştüğümüzde

Birbirimizi kaldıralım.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu