EdebiyatŞiir

Büyüdüm Mü Sahiden?

Çocukluğum eski bir park şimdilerde,

Ve büyüklük tüm ağırlığıyla omuzlarımda.

Gözlerim gökyüzünde takılı,

Aklım kim bilir kaçıncı sonbaharını yaşıyor.

Sadece kış mevsimi yaşanan bir memleket kalbim,

Ellerim soğuk, ölüm çok yakın bugünlerde.

Yuvadan uçması gereken bir kuşun,

Hazır olmayan kanatları gibi hüznüm,

Hep hüzünlü, hep bulutlu gönlüm.

Gecenin yalnızlığı sarmış tüm bedenimi,

Yıpranmış ve sararmış senelerim.

Üflesem toz olup uçacak gibi nefesim,

Kuru bir dal gibi kırılmaya mahkum bedenim.

İsyan değil bu satırlara işlemek hüznümü,

Kederimin içinde kaderime razı olmak belki de.

Özlemimden yeşeren sabır tohumlarım var benim,

İçim kan ağlarken güldüğüm günlerim.

Kapalıyken bile dolan gözlerim,

Yine de anlatamıyorum kendimi, kifayetsiz kelimelerim.

Neden ben ne suçu var benliğimin,

Yine de kışın seven biriyim hala.

Ve, nefes seslerimi işittiğime göre yaşıyorum galiba,

Yıldız olup parlasam da kara gecelerde.

Yine de anlatamam aklım nerede?

Üşüyorum ama ziyanı yok bana,

Seni saran bir dostun olduktan sonra üşümek bile güzel çünkü.

Belki bunlar son satırlarım,

Yaşayacağım son hatıralarım.

Mısralara karıştı yine tüm anlarım,

Yine de tatlı geliyor bana yaşatılan acılarım.

Kalemimden harf harf çıksa da cümlelerim,

Çeyreğini bile anlatamam hissettiklerimin.

Tebessümümde sakladığım hüzün anlaşıldığı gün,

Hayata inat yaşamaya devam edeceğim

“…”

 

İlgili Makaleler

3 Yorum

  1. yazdıklarının gönüllere bır gül zerafetıyle sırayet etmesı duası ıle…
    hep böyle naıf kal güzel ınsan…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu